داده بود قيمت ثمن معيوب يا متاعى معيوب همچون ثمنيكه مشترى به بايع پرداخته بوى داده باشد . اما اگر از به دو امر مشترى قيمت ثمن صحيح و سالم را از شفيع گرفته و سپس ارش را به بايع داده باشد حق مراجعه به شفيع را نداشته و نمىتواند از وى مطالبه ارشى كه داده بنمايد . قوله : رجع المشترى به على الشفيع : ضمير در [ به ] به ارش راجعست . قوله : ان كان اخذ بقيمة المعيب : ضمير مستتر در [ اخذ ] به شفيع راجع است . قوله : او بمعيب مثله : ضمير در [ مثله ] به [ المعيب ] كه مقصود ثمن است عود مىكند . قوله : و الا فلا : يعنى و ان لم يكن اخذ بقيمة المعيب بل اخذ بقيمة الثمن صحيحا فلا رجوع على الشفيع . متن : و لو ترك البائع الرد و الأرش " معا " مع أخذ الشفيع له بقيمة المعيب ، أو مثله فلا رجوع له بشيء ، لأنه كإسقاط بعض الثمن . فرع شرح فارسى : شارح ( ره ) مىفرماين : اگر بايع معامله را بدون گرفتن ارش و رد نمودن ثمن امضاء كرد و شفيع نيز پس از اخذ بشفعه قيمت ثمن معيوب يا متاعى